Turistička ponuda opštine Despotovac, zahvaljujući prirodnom bogatstvu i kulturno istorijskom nasleđu, je izuzetno bogata i raznolika.

Prirodne lepote, kao što su brdsko-planinski predeli, raznovrsnost flore i faune i rečni tokovi, pružaju dobre uslove za razvoj rekreacionog i lovnog turizma. Sa druge strane bogato kulturno istorijsko nasleđe ovoga kraja izuzetno je privlačna za arheologe, antropologe i kulturologe.

Beljanica

Planina Beljanica svojim preko 1000 m visokim bilom razdvaja Homolje od Resave. Najviši vrh planine je 1339 metara. Kraški sastav je uzrokovao prisustvo mnogobrojnih vrtača, jama, uvala i pećina. Centralna visoravan je uglavnom gola, a padine su pokrivene bukovim i hrastovim šumama, koje su povremeno i prašumskog tipa. U senkama velikih stabala ima dosta pečuraka, naročito vrganja. Moguće je da je Beljanica dobila ime zbog golih belih stena koje iznad gustih tamnih šuma blješte na suncu. Izvora ima dosta, ali u glavnom na ničim delovima planine. Brojne su pastirske kolibe, ali stalnih naselja nema.

Rečke

Beljanica bi ostala neupadljiv krečnjački masiv da je voda i vreme nisu uobličili i pretvorili u predeo neobične lepote. Talasi Resave su usekli duboku klisuru između Beljanice i Kučajskih planina, kiše su izbrazdale vršne stene, snažna vrela koja izbijaju iz kamena su napravila neobične vodopade, a vodene kapi su neverovatnom strpljivošću i filigranskom preciznošću stvorile čudesni nakit u tami mnogobrojnih pećina.

Bujna vegetacija i slaba naseljenost pružaju sigurno utočište brojnim životinjskim vrstama. U lovištu ima divljih svinja, jelena, srna, divljih mačaka, zečeva, fazana, prepelica... U Resavi se kriju pastrmke, krkuše, klenovi i beovice.

Polazna tačka za obilazak Beljanice je planinska kuća "Suvaja" u selu Lisine, na 376 m nadmorske visine. Selo Lisine se nalazi u proširenom delu kanjona Resave, što mu daje vrlo atraktivan izgled. Ispod planinskog visa Sokolica, iz kamena izvire snažno Veliko vrelo, koje posle par stotina metara pravi atraktivan vodopad. Voda koja se obrušava je vremenom napravila veliko udubljenje na kraškoj podlozi, i predstavlja najviši pojedinačni vodopad u Srbiji.

Rečke, se nalazi na severnoj strani planine Beljanice na nadmorskoj visini od 950m. Po dolini teku dve rečice, od kojih veća ponire u jednom od najdubljih ponora u Srbiji (Ivkov ponor - 156m).

Zbog izuzetne lepote vrelo, rečntok i vodopad su zašićeni kao park prirode. Par stotina metara dalje ova bezimena rečica uliva se u Rasinu.

Od planinske kuće vodi staza ka vrhu Beljanice. Uspon je na početku blag i staza prolazi kroz voćnjake i preko livada. Pored jedne planinske kolibe nailazi se na zanimljiv izvor; voda se skuplja u udubljenju stene i zahvata se i pije šupljom tikvom. Kod izvora prestaje zona pašnjaka i počinju bukove šume. Nagib se stalno povećava i uspon postaje izuzetno naporan, pa samo retki primećuju prijatnu stazu, "tapaciranu" suvim liscem.
Ogromna bukova stabla prave gustu hladovinu, koja olakšava naporno pešačenje. Izlaskom iz šume prestaje i uspon. Pred nama se ukazuje lepa travnata visoravan, prošarana mnogobrojnim krečnjackim stenama. šetnja ivicom visoravni pruža mogućnost detaljnog razgledanja klisure reke Resave, koja je na površini od 10.000 ha proglašena za park prirode.

Silazak je sličan usponu - izuzetno strm. Posebno je zanimljiva leva pritoka Resave, Kločanica, koja ponire u uzanom kanjonu Suvaja. I ovaj kanjon proglašen je za park prirode.

Resava izvire na Kučajskim planinama, na visini od 1100 m. Posle 65 km toka uliva se u Veliku Moravu. U gornjem toku Resave je prašuma, rezervat Vitanovaca. Na zaštićenom području od oko 38 ha rastu ogromna bukova stabla. Kanjonski deo Resave dug je 25 km. Na svom toku, pored manastira Manasija, Despotovca i Svilajnca, to je mirna reka koja teže kroz široku kotlinu.

Busovata se nalazi na 1020 m nadmorske visine u severozapadnom delu Beljanice. Kroz krašku uvalu teče reka koja je duboko usečena u sedimentne naslage.

Beljanica i susedne Kučajske planine obiluju pećinama. Od oko 150 pećina desetak je proučeno, a samo Resavska pećna dostupna je posetiocima. Pravi naziv ove pećne je Divljakovača pećna, jer se nalazi na obodu istoimenog polja, koje deluje izuzetno pitomo i prijatno. Pećna je duga 2830 m, ali je za posetu uređno samo 800 m. Ipak, ljubiteljima pećnskog nakita potreban je bar jedan sat za obilazak "Koncertne" i ostalih dvorana ove retko lepe pećne.

BANJA

Kao značajan prirodni turističi motiv u samom gradu je izvor termomineralne vode koji je uslovio postnak Despotovačke banje. Despotovačka banja je lečilište vekovne tradicije, čija je okolina bila naseljena još u praistorijsko doba, o čemu svedoče razni praistorijski nalazi, kao i za vreme Rimljana kada su ovde postojala naselja, na sta ukazuju ostaci rimskog puta i utvrdjenja.

Prvi značajniji podaci o Despotovačkoj banji objavljeni su izmedju dva svedska rata. Prema objavljenim podacima 1922. godine "kod izvora je napravljena jedna zgrada od slabog materijala sa bazenom za kupanje". U to vreme, tu je dolazio narod radi lečenja samo iz okoline, a tek kasnije i turisti iz drugih krajeva.

Po podacima iz 1937. godine, broj posetilaca iznosio je 542, a 1938. bilo je 587 posetilaca.

Konačno, 1967. godine, ozidana je zgrada na samom termalnom izvoru, tako da se do vrela silazilo niz nekoliko stepenika. U banjskom krugu stavljena je oznaka za banju. U ovu banju dolazili su meštani okolnih sela i tek poneki turista. Pored banje radila je i gostionica.

Godine 1975. "Geoinstitut" je uradio kompletnu hemijsku analizu vode. Po toj analizi reč je o hidrokarbonatno-kalcijsko-magnezijskoj vodi, male mineralizacije (suvi ostatak 310 mg/l) i temperature od 26C. jedino je povećana koncentracija gvožđa (ukupno 1.4 mg/l). Godine 1991. "Geoinstitut" je uradio novi projekat. U njemu se pominju temperatura i podaci o hemizmu iz 1975., izdašnost od oko 2 l/s. Godine 1997. "Geoinstitut" je, po završetku istražnog bušenja, uzeo ukupno 7 uzoraka podzemne vode, i to iz glavne kaptače, istražnih bušotina B1,B4,B5, B6 i kopanih bunara sa Norton pumpama N1 i N2. Rezultati su prikazani u tabeli.